Kankerziekenhuis

“Gaan we naar het ziekenhuis waar Val kanker had?”, vraagt Fenne als we onderweg zijn naar het VU voor een controle bij de neuroloog. “Ja, dat klopt.”

“Ik noem het een kankerziekenhuis”, zegt Fenne resoluut. “Uuhhh, nou doe dat maar niet. Als je het zo noemt, dan kunnen mensen er nogal van schrikken” probeer ik te sussen. “Maar het is toch zo?”, zegt Fenne een beetje verontwaardigd. Tja…

Eenmaal in het ziekenhuis ziet Fenne een vrouw in een ziekenhuisbed. “Ahh, die is ziek”, zegt ze. “Ik denk dat ze kanker heeft.”

Het is wel duidelijk dat Fenne de ziekte van Valerie nog lang niet vergeten is. En het is nodig om haar uit te leggen dat niet iedereen kanker heeft of krijgt. En ook dat ze dit woord niet zomaar om zich heen moet roepen. Het kan nogal heftig over- of binnenkomen, zeg maar.

Fenne had vanmiddag een controle bij de neuroloog in verband met de epilepsie. Voor het eerst konden we tijdens een controle melden dat de aanvallen weg zijn gebleven. Goed nieuws natuurlijk, want dat houdt in dat ze nu waarschijnlijk de juiste dosis van haar medicijn krijgt. Fenne mag een half jaar wegblijven, maar wij melden ons volgende week donderdag weer. Dan met onze jongste dochter, Valerie.

Met Valerie gaat het goed. Volgende week krijgt ze de kijkoperatie, het spannendste onderdeel van haar controles. Want het wekt, zeker zo vlak voor die controle behoorlijk wat spanning en onzekerheid op. En als ze dan een keer ‘s avonds heel hard gaat huilen en naar haar billen grijpt, vind ik dat erg moeilijk. Onzekerheid slaat toe en die onzekerheid wordt nog meer gevoed met situaties als deze. En de woorden “ikke pijn” gaan door merg en been.

Ruim een jaar geleden kreeg Valerie haar laatste chemokuur. Wat een emotie kwam er vrij toen ze klaar was met de behandeling en de gevolgen hiervan. Waren we maar een jaar verder, dan wisten we of de tumor weg zou blijven, waren mijn gedachtes toen.

En nu een jaar verder is daar nog steeds de onzekerheid, het wantrouwen en het meeste de angst. Stukje bij beetje slijt het, maar het valt nog niet van me af.

Hopelijk, echt ik hoop het zo, zijn we volgende week weer een stapje verder en toch ook een stapje zekerder, met een stukje minder angst.

En in ieder geval weer een half jaar weg uit het ‘kankerziekenhuis’…

Geplaatst in Dagboek
3 reacties op “Kankerziekenhuis
  1. Marlieke zegt:

    Kankerziekenhuis of niet… Het is wel het ziekenhuis waar jullie meisjes goed onder controle staan. Ik hoop dat jullie na volgende week weer lekker kunnen slapen. Wat een zorgen dan weer. Verstand, gevoel en emotie maken weer lekkere sprongen deze dagen. Sterkte en ik duim dat jullie volgende week weer een half jaar weg mogen blijven uit dat Kankerziekenhuis. x

  2. mirjam zegt:

    hai lieve pauline en arno, ik hoop zo voor jullie dat de onzekerheid en angst steeds meer plaats gaan maken voor vreugde, kracht en vertrouwen in een mooie toekomst! xx mirjam

  3. Odile zegt:

    Wat heftig om te lezen.. veel sterkte volgende werk!!

Recente berichten
Recente reacties